Obudził mnie trzask drzwi.
Serce podskoczyło mi do gardła, a żołądek przekręcił się w dziwny sposób. Wyczuwałam, że stanie się coś złego.
Szybko poderwałam się z kanapy i ujrzałam Kevina.
- Dzięki Bogu, że to Ty, wystraszyłam się! - pisnęłam, rzucając mu się w ramiona.
Z jego gardła wydobył się niepokojący pomruk.
- Kevin? - zapytałam niepewnie, odsuwając się od niego.
Powoli podniósł głowę i spojrzał mi w oczy.
Przez jego twarz przebiegała rana z której sączyła się ciemna krew. Wyglądało to przerażająco.
- Boże! Co się stało? - wrzasnęłam, przesuwając dłonią po jego policzku.
- Może i Parker nie wie gdzie Ty się znajdujesz, ale na pewno wie gdzie ja pracuję, dobrze, że Ty jesteś bezpieczna - wysapał.
- Wiem, że się powtarzam, ale kolejny raz powiem "Boże"! Masz przecięte pół twarzy, a Twoje wargi są strasznie spuchnięte, wyglądasz jakby napadło Cię stado szakali, czy Ty nie czujesz, że ta czerwona substancja pokrywa prawie całą Twoją buzię? Nie wątpię, że wymaga to kilku szwów, musimy natychmiast udać się do szpitala, najpierw połóż się do łóżka, pójdę do sklepu po jakieś bandaże itede! - paplałam tak szybko ze stresu, że Kevin pewnie nawet nie zrozumiał co powiedziałam.
- Daj spokój, położę się do łóżka, zjem coś, zdezynfekuję rany i będzie dobrze, wyliżę się z tego. A co do spuchniętych warg, szkoda, jak na razie nie będziemy mogli się całować - odpowiedział, kierując się w stronę malutkiej sypialni.
- Widzę, że poczucie humoru zachowasz w każdej sytuacji. Pozwól, że przynajmniej przygotuję Ci coś do jedzenia.
- Na to liczyłem - odpowiedział, śmiejąc się.
Podeszłam do lodówki i wyjęłam mleko.
- Wiesz co Kevin, przepraszam Cię, tak naprawdę to wszystko moja wina. To przeze mnie oberwałeś. Chciałam Ci się też do czegoś przyznać. Jakieś 4 miesiące temu prawie Cię zdradziłam z lokajem rodziców. Przepraszam - powiedziałam na tyle głośno aby usłyszał to w drugim pokoju.
Po moim policzku spłynęła łza.
- Wiem Juliette. Teraz do siebie pasujemy, oboje mamy poharatane twarze. A co do tamtego, nic nie szkodzi, to ja Cię zdradziłem i też żałuję. Chciałbym zacząć od początku - odpowiedział, słabym głosem.
- Uwierz mi, ja też.

Leżąc w łóżku usłyszałam trzask drzwi, który spowodował wychodzący Parker.
Odetchnęłam z ulgą i podniosłam się z łóżka, zbiegając prosto do łazienki.
Podeszłam do lustra, dotykając obolałego miejsca na twarzy.
Wzdłuż całego nosa przebiegała mi duża szrama, pokryta strupami.
Najwyraźniej Parker bardzo się rozzłościł, kiedy odmówiłam mu nocnych igraszek, a jednak postawiłam na swoim.
Cicho jęknęłam i chwyciłam z pralki pierwsze lepsze ubrania.
Wsunęłam na siebie dzwoniaste jasne dżinsy, bordowy sweter, związałam włosy w kok, zawiązałam na stopach czarne conversy i aby uniknąć zbyt szybkiego rozpoznania założyłam niebieską czapkę z  daszkiem.
W oczekiwaniu na windę nerwowo tupałam nogę, niespokojnie rozglądając się na boki.
Co jeśli Kevin nie zjawi się w umówionym miejscu? Co jeśli Parker mnie odnajdzie? Albo nawet nie zdążę tam dojść, a on już mnie zobaczy?
- Uda Ci się - szepnęłam, zastanawiając się gdzie podziałam swoją pewność siebie.
Kiedy już stałam przed wysokim apartamentowcem, skręciłam w brudny zaułek i ujrzałam czerwonego mustanga, którego silnik niespokojnie mruczał.
Zniecierpliwiona, podbiegłam do samochodu i otworzyłam energicznie drzwi.
- Kevin, Boże, dziękuję Ci - szepnęłam, zapinając pas.
- Dla Ciebie wszystko Juliette - powiedział, ruszając jak zwykle z piskiem opon.
Czy chłopcy zawsze muszą palić gumy?
- Musimy się pospieszyć, Parker poszedł do pracy tylko na chwilę, jeśli nie będzie mnie w domu, zacznie poszukiwania - jęknęłam, połykając głośno ślinę.
- Nie denerwuj się, za 10 minut jesteśmy na miejscu.
Nabrałam powietrza do płuc i starałam się odprężyć.
Kevin zatrzymał się przed małym, brudnym blokiem, który miał na oko 6 pięter.
- Po co się tu zatrzymujemy? Nie jedziemy do Ciebie? - pisnęłam, zaciskając nerwowo pięści.
- Stwierdziłem, że to zbyt niebezpieczne abyśmy byli u rodziców, to takie oczywiste więc w końcu mam swoje mieszkanie. Rety, Juliette, nie nerwowo, przecież nie zostawiam Cię samą na pastwę losu, a raczej Parkera, strasznie zbladłaś, chodź.
Wysiadłam z samochodu, który jak najbardziej nie pasował do okolicy.
Dziwiło mnie to, że Kevin w ogóle się o niego nie martwi, w końcu zawsze był na pierwszym miejscu.
Zatrzymałam się przed budynkiem i kolejny raz tego dnia rozejrzałam się w poszukiwaniu czegoś nadzwyczajnego.
- Chryste! - wrzasnął mój były chłopak.
- Cicho bądź Kevin - powiedziałam, marszcząc brwi.
- Co Ci się stało? - jęknął, patrząc na mnie niepewnie.
- Chyba ktoś pierwszy raz w życiu sprzeciwił się Parkerowi Kingowi - szepnęłam, chowając pod czapkę kosmyk włosów.
- Cieszę się, że jesteś teraz bezpieczna - powiedział, przytulając mnie.

Obudziłam się z uczuciem bólu. Czułam jakby do moich kilku miejsc na ciele były przykładane strasznie rozgrzane metale.
Spojrzałam na mój nadgarstek, wyrysowany był na nim kolorowy wzór.
Podeszłam do lustra, na plecach miałam narysowane krzywe skrzydła anioła, a nad piersią coś co przypominało zwierzę.
Zaczęłam natarczywie trzeć piekące miejsca, usiłując się ich pozbyć.
Dopiero po chwili zorientowałam się, że moja skóra wokół rysunków jest spuchnięta. To nie była narysowane tylko wytatuowane!
Wrzasnęłam.
W ogóle jakim cudem znalazłam się w łóżku?
Nie pamiętam kilku godzin z mojego życia, ostatnią rzeczą było to, że rozmawiałam z Parkerem na balkonie.
Szybko zbiegłam po schodach z sypialni i wpadłam na balkon niemal nie zbijając szklanych drzwi.
- No, no, taki wygląd mi się podoba, majteczki w panterkę i koszulka z dekoltem, wyglądasz pięknie - powiedział chłopak, obejmując mnie za biodra.
Szybko mu się wyrwałam.
- Parker, czy możesz mi wyjaśnić co to ma znaczyć?! - wrzasnęłam, wskazując na tatuaże.
Chwilowo wyglądał na zdezorientowanego, najwyraźniej nigdy żadna kobieta na niego nie wrzasnęła.
- Nie pamiętasz tego? - zapytał z troską w głosie, jednak w jego oczach iskrzyła się duma.
- Nie - odpowiedziałam, jąkając się.
- Kochanie, sama chciałaś mieć coś podobnego do mnie, przykro mi, że trafiliśmy na niedoświadczonego tatuażystę. Zrobiłem Ci nawet zdjęcie na pamiątkę. A tak przy okazji, okropnie seksownie wyglądałaś w tamtym kostiumie - powiedział, kładąc dłoń na moim pośladku i przyciągając mnie do siebie.
- Trafiliśmy na nieudanego tatuażystę?! Boże, Parker, ja nic nie pamiętam, przecież tatuaże nie są takie, że po czasie się zmyją, to jest na zawsze, a one nawet nie są ładne! - pisnęłam.
Zignorował to co mówiłam i przyciągnął mnie jeszcze bliżej, dotykając wargami moich ust.
Cały Parker, namiętność zawsze była dla niego rozwiązaniem, nic innego się nie liczyło, no może oprócz alkoholu i używek, a i jego gitary.
- Przepraszam, muszę iść się przebrać - powiedziałam, całując go w usta.
Pobiegłam do łazienki i chwyciłam za leżący na umywalce telefon.
Szybko wykręciłam znany mi na pamięć numer.
- Juliette!? Nic Ci nie jest? Martwiłem się - powiedział zaniepokojony Kevin.
- Boże, Kevin, przepraszam, czuję się okropnie, mam na całym ciele wytatuowane jakiś dziwaczne wzory, których nie chcę, jestem tu wykorzystywana, chciałam poczuć się lepiej po Twojej zdradzie, odreagować, ale jest tylko gorzej, Parker nie umie się zatrzymać, ciągle robił by tylko jedno i doskonale wiesz co mam na myśli, nie pamiętam ostatnich godzin mojego życia - powiedziałam, wybuchając płaczem i zsuwając się na zimne kafelki.
- Jezu, Juliette, nie masz za co przepraszać, to moja wina, możesz się spotkać? Proszę Cię, uspokój się, poradzimy sobie.
- Parker zaraz wychodzi do pracy, umówmy się pod klubem Bonzai, nie mam dużo czasu - powiedziałam, rozłączając się.

Podeszłam do Parkera, który uśmiechnął się do mnie zawadiacko.
- Wyglądasz bardzo niegrzecznie - mruknął.
Pochylił się nade mną i przesunął wargami po moim policzku, szyi i podbródku drażniąc się ze mną.
- Co chcesz dzisiaj robić? - zapytał uwodzicielsko.
- Co tylko zechcesz - jęknęłam.
- Nie mam ochoty na klub, wolałbym dom, gdzie mielibyśmy się tylko dla siebie.
Westchnęłam, a on te westchnienie zamknął w pocałunku. Poczułam jak jego silna dłoń wędruje pod mój czarny, obcisły gorset i delikatnie muska nagą skórę.
- Boże, Parker, co my robimy? - szepnęłam.
- Myślę że wiesz.
- Chodźmy do mnie, będziemy sami - powiedziałam.
Spojrzał mi w oczy, a potem przysunął się do mnie powoli i znacząco.
- Po to tu dziś przyszedłem. Juliette, pragnę Cię, rozumiesz?
Zajęczałam cicho i przylgnęłam do jego ciała z namiętnością, której nie byłam w stanie kontrolować.
- Powiedz, że też tego chcesz - szepnął.
- Nawet nie wiesz jak bardzo.
**
Po cichu weszliśmy do mojego pokoju.
Parker od razu zabrał się do rzeczy i niecierpliwie szarpał ubranie. Jego gorący oddech odbijał się od mojej szyi.
- Pragnę Cię - szepnął, stojąc przede mną w samych slipkach, a jego członek odznaczał się pod materiałem.
Wreszcie moje nagie ciało owiało chłodne powietrze.
Parker wsunął swoją dłoń w moje koronkowe majtki.
Płonęłam z pożądania, czułam, że zaraz nie wytrzymam.
Chłopak drażnił moje ciało w najbardziej intymnych miejscach.
- Pragnę Cię - wyjęczałam, nie próbując kryć pożądania.
Parker rozsunął szerzej moje uda i zaczął pieścić moją skórę językiem.
- Proszę... Chcę więcej.. - westchnęłam.
Zamknęłam oczy i odrzuciłam głowę w tył, poddając się szaleństwu.
Wbiłam paznokcie w ramiona Parkera, aż zobaczyłam kropelki krwi.
Parker, uniósł mnie i położył delikatnie na łóżku, pochylając się nade mną.
Jego ramiona były pokryte niesamowitymi skomplikowanymi tatuażami.
- Weź mnie, proszę, Parker - pisnęłam.
Uniósł głowę i spojrzał mi prosto w oczy.
- Juliette, zrobisz wtedy co zechcę? - zapytał z błyskiem w oku.
- Tak - westchnęłam, nie wiedząc na co się zgadzam, objęłam go z całych sił.

Weszłam przez żelazną, zdobioną bramę do Parku Stawowego, stukając moim czerwonymi 15-centymetrowymi szpilkami o chodnik.
Okręciłam się wokół własnej osi, szukając chłopaka z którym byłam umówiona.
Pod ogromnym, rozłożystym dębem siedział zgarbiony, opalony chłopak. Ubrany był w czarną koszulkę z logiem zespołu, która nie miała rękawów, jego ramiona były pokryte skomplikowanymi, czarnymi tatuażami.
Podniósł na mnie swoje czekoladowe oczy.
- Juliette, co u Ciebie?
Niski tembr jego głosu wprawił w drganie moje ciało. Niech mnie szlag trafi, jeśli nie był to najseksowniejszy głos jaki kiedykolwiek słyszałam u faceta.
- Świetnie, czy jest jakiś dokładniejszy powód naszego spotkania? - zapytałam, siadając na ławce obok niego w bezpiecznej odległości.
Chłopak obok którego siedziałam nazywał się Parker King, był synem najbogatszej rodziny w Melbourne.  Co z tego, że był nadziany. Jego reputacja sięgała poniżej zera. Alkohol, dragi, seks, adrenalina.
I tak właśnie pachniał, niebezpieczeństwem.
- Oboje dobrze wiemy, że razem możemy zaspokoić swoje potrzeby - mruknął.
Doskonale wiedział o tym, że jestem wolna i to prawda, potrzebowałam czułości. Nie, nie tylko czułości, bo Parker King nie znał tego słowa.
Moje hormony dały się we znaki.
Uśmiechnęłam się do niego słodko.
- Jutro " u Eddiego " - mruknął, całując mnie w policzek.
Chwilę potem zeskoczył z ławki i poszedł w stronę wyjścia.
Przeszedł mnie dreszcz. Doskonale wiedziałam z kim mam do czynienia i doskonale wiedziałam, że " u Eddiego " jest jednym z najniebezpieczniejszych klubów. Jednak zgodziłam się.
Taksówką wróciłam do domu.
Weszłam do salonu, cała moja rodzina siedziała na kanapie, entuzjastycznie o czymś dyskutując.
Chrząknęłam, jednak nikt nawet nie spojrzał w moją stronę.
- Halo? Co się dzieje? - zapytałam, machając im dłońmi przed oczami.
- Juliette, mamy wspaniałą nowinę, Twoja mama jest w ciąży! - powiedział dumnie ojciec.
Spojrzałam na nich chłodno.
Nie zniosę kolejnej małej kopii Emily.
- Rose też jest w ciąży! - pisnęła siostra.
Świetnie, nie dość, że matka to jeszcze kot.
- Całe szczęście, że za rok się wyprowadzam, a z Tobą - powiedziałam, wskazując palcem na Emily - muszę porozmawiać.
Jadąc windą do swojego pokoju, wyjęłam z czerwonej kopertówki Chanel swojego Black Berry i wystukałam " A. wpadnij do mnie, będziemy miały całą noc na rozmowy, xoxo J. "